Jakiś czas temu uznałem, że czas zabrać się za pomoc w domu. Od kiedy tata zachorował i raczej więcej nie robi niż robi to wszystko, totalnie wszystko zostało mamie na głowie. Nie była jednak na tyle zmęczona, żeby móc, co chwilę o coś się przyczepić. Myślałem, że jak jej pomogę to wreszcie trochę się uspokoi z swoimi podejrzeniami. Niestety, ku mojemu zdziwieniu, ze zwiększoną siłą upatrzyła sobie moje sprawy. W końcu wszystko wysprzątałem to i czasu na przyjrzenie się mojemu życiu było więcej.

A moja mama nic nie wie na mój temat. Przynajmniej, jeśli chodzi o życie uczuciowe. Znaczy, może i wie, ale nie, dlatego, że jej coś powiedziałem tylko, dlatego, że nie jest głupia. Ostatnio zaczęła sugerować mi, że popełniam błędy, które można wciąż naprawić. Niestety nie chciała mi wprost powiedzieć, o co jej chodzi. Bała się pewnie rozczarowania…

A ja czuję, że teraz jestem na etapie żeby jej to powiedzieć. Wystarczy, żeby się zapytała. Ale strach ma wielkie oczy… Życie w nieświadomości jest spokojniejsze. A ja się na pewno nie zmienię. I nie uważam, żeby popełniał jakieś życiowe błędy... No chyba, że ktoś chciałby realizować swoje marzenia nie zważając na moje szczęście…